Over Reisverslaafd

Twee enthousiaste levensgenieters met een passie voor avontuur. Dat zijn wij! Bart (1981) en Chantal (1985) genaamd. Samen met onze honden Nelson & Hazel bewandelen wij een heel mooi avonturenpad.

Met ruim 60 landen op de teller kun je ons met recht ‘reisverslaafd’ noemen. Al zijn wij tegenwoordig ook emigratie-expert, want in 2020 hebben wij ons huis verkocht en zijn we naar het tropische eiland Bonaire geëmigreerd.

Voor ons is er niets mooier onder de zon dan samen onder de zon te zijn en te leven volgens onze kernwaarden: vrijheid, avontuur, liefde, kwaliteit en vitaliteit.

Via deze site hopen wij jou te inspireren om jouw droomleven te leven. Onthoud: als je aarzelt, groeit je angst. Als je waagt, groeit je moed. Je moet je eigen pad kiezen, maar je hoeft het niet alleen te lopen. Wel zelf, niet alleen. En wij wandelen graag met jou mee!

Avontuurlijke groet,

Bart & Chantal

Team Reisverslaafd

Chantal portret

Chantal

Ik heb een grote passie voor reizen.  Al op jonge leeftijd werd ik smoorverliefd op de wereld en reisverslaafd. Naast de mooiste reizen maken, ben ik gek op lezen, snorkelen, hiken en ook wel op lekker eten, zwarte koffie en pure chocolade. Niet te vergeten ben ik een trotste #dogmom, want wij leven een kindervrij bestaan.

Bart portret

Bart

In mijn tropische leven ben ik werkzaam als IT-consultant. Na een ochtend werken, vind ik het heerlijk om te beachtennissen, windsurfen en snorkelen. Samen met Chantal ga ik graag op reis om te genieten van de mooiste landschappen.  Daarnaast ben ik de chefkok van het stel en kook ik de lekkerste recepten, alles vegan uiteraard. 

Nelson Hond

Nelson

Een vrolijke vriend die al veel plekken op de wereld heeft gezien. Je maakt hem het meest blij met een lange wandeling over het strand of in de bergen samen met zijn baasjes. 

Hazel Hond

Hazel

Een ondeugende puber met heel veel energie. Ze is wel erg dankbaar, want wij hebben haar uit het asiel gehaald in Bonaire. Ze mag nu ook mee de wereld rondreizen. 

Mijn verhaal; van dorpeling tot nomadische wereldburger

Graag deel ik met jullie mijn verhaal. Met het delen van ons verhaal  hopen we jullie beter te kunnen bereiken en daarmee onze blogs beter te begrijpen. Deze komen namelijk voort uit de ervaringen die wij beschrijven in ons verhaal. Wellicht zitten er voor jou herkenningspunten in het verhaal, waardoor we je beter kunnen helpen in jouw zoektocht naar geluk.

Inleiding

Mijn samenvatting van mijn leven tot ongeveer mijn midden twintiger jaren, zou je als volgt kunnen omschrijven. Ik ben het typische voorbeeld van een dorpse westerling, opgegroeid met een beperkte mindset in een wereld vol luxe, veiligheid en consumptie. Nooit grote tegenslagen in het leven gekend. Dus zonder enig bewustzijn van de wereld om me heen en zonder te weten waarvoor we op de wereld zijn gezet. Bewustzijn en mindset is namelijk niet iets dat ik geleerd had in deze wereld. Ik wist niet beter, maar ik heb wel altijd een bepaald verzet gehad tegen de huidige maatschappij. Ik heb me altijd afgevraagd waarom het allemaal volgens de regeltjes van het systeem moest lopen. Dan zei mijn moeder vaak; “Ja, ach jongen het is nu eenmaal zo, wen er maar aan en accepteer het maar gewoon”. Ik heb me er dus altijd in mee laten gaan, tot ik mijn eerste grote tegenslag in het leven te verwerken kreeg.

Het leven is een vicieuze circel van geluksmomenten en tegenslagen. Vaak is er een tegenslag nodig om je te doen beseffen dat je bewuster moet leven en je gelukkiger kunt zijn. Die eerste grote tegenslag kreeg ik pas in mijn midden jaren twintig. Met als leerpunt ‘Leef nu’, leidde dat tot mijn reisverslaving en zoektocht naar meer vrijheid en avontuur.

Echter nog steeds onderdeel uitmakend van het westerse maatschappelijke systeem, waarin mijn pad min of meer uitgestippeld was, mijn bewustzijn weer steeds verder afnam en mijn conditionering geprogrammeerd werd op meer, meer en meer in de consumptiemaatschappij, had ik blijkbaar toch nog iets te leren. Je leert uiteindelijk pas weer als je met beide benen op de grond wordt gezet en dat gebeurde bij mijn volgende grote tegenslag in mijn midden jaren 30. Uiteindelijk leidde dat weer tot een sterker bewustzijn, mindset en inzichten, die ervoor zorgden dat ik transformeerde van dorpeling naar een nomadische wereldburger, waardoor wij nu ons mooiste leven mogen leven. Nieuwsgierig naar mijn verhaal? Lees dan snel verder.

Opgroeien in een dorp; ver weg van de grote boze wereld

In 1981 ben ik (Bart) geboren en opgegroeid in een dorp, samen met mijn zus, vader en moeder. Allebei mijn ouders zijn na hun opleiding gaan werken voor een baas en hebben de grootste tijd van hun leven voor dezelfde baas gewerkt. Dat werd ze meegegeven vanuit hun ouders, mijn opa’s en oma’s. Leer en studeer goed, trouw en krijg kinderen, zoek en behoudt een baan, werk hard en verdien voldoende om naast je primaire basisbehoeften, je hypotheek op je huis te kunnen betalen, luxe consumptiegoederen te kopen en te sparen om het vervolgens uiteindelijk als erfenis na te laten aan je kinderen. Op een of andere manier heb ik mezelf altijd onbewust tegen een aantal aspecten van dit maatschappelijke westerse systeem afgezet. Maar natuurlijk voor lange tijd zonder succes.

Tot mijn vijfde levensjaar huurden mijn ouders een huis in een wijk in het dorp, waar veel allochtonen woonden. Ik speelde met iedereen Nederlandse, Turkse en Marokkaanse jongens en meisjes, als kind is er geen verschil. Maar dat wordt in onze samenleving als vreemd gezien. “Pas maar op dat ze je spullen niet jatten”. “Normaal” is dat je alleen met Nederlandse jongens en meisjes speelt, met dezelfde culturele achtergrond. Ook is het beter om in een wijk te wonen, waar bijna geen of zelfs geen allochtonen wonen en waar je dus ook naar een school gaat met bijna alleen maar autochtonen.

We gingen verhuizen en in plaats van huren werd er gekeken naar een koopwoning. Om dat huis te kopen gingen mijn ouders naar de bank. De hypotheekadviseur bij de bank zei “mijnheer en mevrouw, u kunt maximaal bedrag x lenen met uw huidige inkomsten. Al wetende wat ze maximaal konden lenen werd er een huis gezocht. Dit werd een mooi hoekhuis, met een grote tuin en garage. Dat huis stond in een populaire wijk van het dorp, met alle denkbare voorzieningen aanwezig zoals een school, supermarkt, sportclubs en er woonde maar één allochtoon gezin. Waarbij de meesten bewoners zich afvroegen; wat doen die daar? Moeten die niet wonen in de wijk met al hun andere landgenoten?

Mijn ouders waren lid van een atletiekvereniging, mijn opa was immers ook een atleet geweest. Ze hebben me altijd vrijgelaten in de keuzes die ik gemaakt heb, maar toch kies je snel voor de veilige weg. Dus ga je dan volleyballen of op atletiek? Atletiek lag me goed, ik was er goed in, won met gemak wedstrijden en vond het ook nog eens enorm leuk om te doen. Maar voetbal was de populairste sport, daarnaast zaten al mijn vriendjes op voetbal. Dus ik ging ook op voetbal. Beiden vond ik erg leuk. Maar er kwam een moment dat ik een keuze moest maken omdat de wedstrijden in het weekeind op dezelfde dag plaats vonden. Ik koos uiteindelijk voor voetbal, dat was sociaal gezien beter, alhoewel ik in atletiek wellicht meer had kunnen bereiken. Alhoewel de meesten ouders presteren belangrijk vinden en gepushed zouden hebben door te gaan met atletiek, deden mijn ouders dat niet. Daar ben ik ze erg dankbaar voor.

Dat bleek een goede keuze want voetbal als teamsport heeft me sociaal gezien enorm veel gebracht in mijn leven. Ik trainde standaard twee keer in de week en we speelden een wedstrijd in het weekeinde. De trainingen werden naar mate je ouder werd steeds intensiever. Drie keer in de week sporten werd een gewoonte en onderdeel van mijn sociale leven. 

In de zomervakantie ging iedereen naar Frankrijk. Je kent de rituelen wel, vader die een veel te kleine auto probeert vol te tassen met alles dat mee moest voor die 3 weken. Maar dit vloekend, zwetend en tierend toch altijd op een of andere manier voor elkaar kreeg. On y va! Met twee vervelende kinderen achterin en de vrouw met de kaart op schoot, elke keer net te laat met de navigatie voor een belangrijke afslag rondom Parijs. In de lange files, zwetend omdat er toen nog geen standaard airco in de auto zat, uiteindelijk aankomen op een camping, waar de grond te hard is om de haringen in te slaan. Volgepakt met strandspullen kilometers lopend naar het strand en ’s avonds met je handdoekje en je wc-rolletje onder de arm naar de douche/toiletvoorzieningen. De standaard toeristen bezoekjes waar de kinderen onder dwang mee naartoe moesten. Een kaartje schrijven naar familie en vrienden, met een zonnetje erop en het aantal graden Celsius plus vijf. Terug naar huis en als de scholen weer begonnen, hoorde je er niet bij als je niet naar minimaal Frankrijk was geweest.

Er werd veel gelachen en we maakten veel plezier samen met het gezin en de vriendjes op de camping, ik had het nooit willen missen. Voor de kinderen een fantastische tijd, maar of dit nu de vakanties zijn voor ouders om eens lekker tot rust te komen, ik denk van niet. Wellicht voor velen vrij herkenbaar, zo zag onze vakantie er dus elk jaar uit.

Na de basisschool op naar de middelbare school. Dat was even spannend, want dat was niet in het dorp. Hoe zouden alle kinderen buiten ons dorp zijn? We reden elke dag zo’n 30 km met de fiets, dus er moest een nieuwe fiets komen. Uiteraard een nieuwe luxe fiets met zoveel mogelijk versnellingen in plaats van een mooie opgeknapte. Op de fiets een mooie nieuwe boekentas met daarin de boterhammetjes die ‘s ochtends voor ons werden opgesmeerd en nog wat geld mee om iets lekkers te kopen op school.

Waarvoor worden we opgeleid?

In mijn pubertijd was ik altijd meer geïnteresseerd in computers, gamen en sporten dan in school. Na enige dringende aansporing van mijn ouders, haalde ik met minimale inspanning alsnog met hakken over de sloot mijn HAVO. In de laatste periode van de middelbare school moest je een keuze maken welke vakken je koos en eigenlijk dus al weten wat je later wilde gaan doen. Dat is natuurlijk de grootste onzin, de meeste succesvolle ondernemers hebben immers vaak niet eens hun school afgerond. Geloof, overtuiging en doorzettingsvermogen is meer van belang dan een goede scholing. Het onderwijssysteem is achterhaald maar binnen het systeem is het ondenkbaar om buiten te lijntjes te kleuren, dus gaan we er vaak rustig mee door.  Ga een hele dag achter een tafeltje zitten en er wordt een dosis kennis op je afgevuurd die je allemaal moet leren, om die vervolgens weer te vergeten of er nooit iets mee te doen. Ik zeg sonde van de tijd, sonde van de vrijheid en sonde van de creativiteit. Waarom krijgen we nog steeds frans en duits en geen chinees en spaans? En waarom krijgen we geen onderwijs in het vormen van een sterke mindset? Of een richting in ondernemerschap? Het onderwijssysteem is erop gericht om uiteindelijk voor een baas te werken en dat kan alleen als je jouw papiertje kunt laten zien.

Ik wist dus na de HAVO echt niet wat ik wilde gaan doen. Ja ik vond het leuk om de gamen, sporten en het bier drinken en op stap gaan begon toen ook. Ik startte aan de HEAO, want mijn vader deed namelijk ook iets met financiën en blijkbaar verdiende dat goed. Dat werd natuurlijk helemaal niks, dus dan maar een stap terug naar MEAO Accountancy. Dat rondde ik af in 2 jaar, waarvan het laatste half jaar een stage op een accountantskantoor. En toen ik die wereld meemaakte dacht ik, al geven ze me een vrachtwagen vol met geld dit ga ik echt niet heel mijn leven doen.

Dus tja, wat nu? Ik heb altijd al veel interesse gehad in creatieve beroepen, maar creativiteit past niet in het systeem. Je verdient er namelijk ook nog eens niets mee en dat is waar het om gaat en dat is ook de richting die je ingeduwd wordt, zonder het zelf in de gaten te hebben. Aangezien ik me ook wel interesseerde in informatica ging ik weer naar de HBO en studeerde op mijn 25af op bedrijfskundige informatica.

Waren al die jaren dan verspilde tijd? Nou nee, het sociale leven daaromheen was namelijk fantastisch. Alle mensen die ik heb mogen leren kennen, de feestjes, de saamhorigheid van de vele verenigingen waar ik deel van uitmaakte, vakanties met vrienden en de vrije tijd en vrijheid die je had tijdens het studeren waren namelijk fantastisch. Van donderdag tot en met zondag was het een paar jaar lang, lang leve de lol!

Huisje, boompje, beestje?!

Ik startte bij mijn eerste serieuze werkgever als IT-business analist. Ik vond het niet vervelend om te werken maar stond er ook weer niet om te springen. Maar verdiende mijn geld, werkte 40 uur in de week en had daarbij een reistijd van nog eens zo’n 10 uur. Maakt een totaal van 50 uur per week. En kreeg zo’n 25 vakantiedagen op een jaar. Al met al bleef er van die vrije tijd en vrijheid niet heel veel meer over. Dat was even wat anders, maar ach dit is wat het systeem ons voorgeschreven heeft, dus we blijven netjes binnen de lijntjes.

Al mijn vrienden hadden al jarenlang een vriendin, vaak ook al een huis gekocht dus het was wachten tot daar kinderen kwamen. Ik daarentegen, zette mijn studententijd nog even door tijdens mijn werkzame leven. Ook had ik nog geen huis gekocht, ik zat in een antikraakpand in het dorp voor 150 euro per maand. Dat was natuurlijk niet volgens de regeltjes. Waarom heeft die Bart de Wijs nog steeds geen vriendin? En waarom heeft hij nog geen huis gekocht? Dat wordt straks nog zo’n oude vrijgezel die op zijn 40e nog aan de bar zit. Als dat maar goed komt met die jongen. Tja, zo gaat dat in een dorp en in het huidige systeem.

Het moment dat alles veranderde

Mijn goede vriend Ivo klaagde nooit, maar opeens had hij ontzettend veel last van zijn rug. Ik weet nog goed dat hij tegen me zei ik ga morgen echt naar de dokter dit is niet normaal. De dokter vertrouwde het niet en er moesten foto’s gemaakt worden. De boodschap daarna kwam binnen als een bom. “Het is helemaal niet goed met Ivo, ze hebben kanker geconstateerd in zijn rug”. Hij kreeg een operatie en de zwaarste chemobehandelingen en bestralingen. Het was grote ellende, wat hij mee heeft moeten maken. En toen kwam bij mij het besef en bewustzijn dat je tijd maar beperkt is en er veel meer is dan hetgeen we nu hebben en doen in het leven, dat allemaal rondom het systeem is ingericht.

Ik ging vaak richting het ziekenhuis in Amsterdam en Utrecht om het uitzitten van zijn chemokuur zo snel mogelijk voorbij te laten zijn met wat afleiding. Hij was ontzettend sterk en ik zei altijd tegen hem als je jezelf weer een beetje ok voelt, roep maar dan gaan we wat leuks doen. Hij belde meestal de volgende dag al op, terwijl hij een uur daarvoor nog kotsend in de douche had gezeten. We ondernamen de meest leuke dingen en waren vaak zelfs de laatsten die de kroeg ’s nachts verlieten. Hij geloofde altijd in een goede afloop en dat de kanker weg zou gaan, maar met altijd de stem in het achterhoofd dat het allemaal weleens helemaal verkeerd zou kunnen aflopen. Daarom maakte hij met zijn familie ook nog een paar schitterende reizen en bezocht een championsleague wedstrijd van Barcelona. Als ik weer ging werken lag hij weer aan de chemo of reed elke dag naar Amsterdam, Utrecht voor bestralingen. Daarnaast maakte hij zelfs zijn universiteit nog af en solliciteerde ook nog eens naar een baan, die hij ook kreeg. Ongelooflijk wat een wilskracht en positiviteit. En niet zonder resultaat, want hij werd genezen verklaard.

Ivo wintersport
Wintersport Oostenrijk, Ivo en ik met onze family

Er volgden om de paar weken controles, die altijd super spannend waren. En zoals je wel vaker hoort was het enige tijd daarna weer foute boel. Het was terug, nu in zijn longen. Heel het verhaal begon weer opnieuw. In Nederland was hij al opgegeven, maar in België haalde ze een groot deel van zijn longen weg. Opnieuw chemo en bestralingen. Opnieuw een berichtje een dag na zijn chemo; Klaasje (ik weet niet waarom, maar we gaven elkaar steeds dit soort namen) gaan we nog iets leuks doen? We reden overal heen, bezochten festivals, bezochten voetbal WK’s en EK’s, gingen surfen, speelden kolonisten van Catan tot het bord versleten was en rolden nog steeds als laatsten de kroeg uit. Echter deze keer kwam het niet meer goed en ging het alleen maar verder achteruit. Er stond een ziekenhuisbed in de kamer en hij liep door het huis aan een beademingsapparaat met een lange draad. En nog kon ik hem nooit betrappen op maar een enkel greintje pessimisme. Ik heb het nooit met hem gehad over de dood die naderde. Hij probeerde ons te laten geloven dat het allemaal nog steeds wel goed kwam, maar we wisten allemaal dat dit niet zo was. Het kwam dan ook niet meer goed en hij overleed aan een hartaanval op 27-jarige leeftijd.

PositIVO met zijn motto; herinner je gisteren, droom van morgen, maar leef vandaag!

In zijn overlijdensbericht stond; “ondanks zijn humor, wilskracht en optimisme heeft hij de strijd niet kunnen winnen. Hoe moeilijk het voor ons ook zal zijn, wij zullen proberen zijn levensmotto voort te zetten. “We zullen een voorbeeld nemen aan de manier zoals jij in het leven stond.”

Dat was het moment dat voor mij alles veranderde, zijn visie op het leven en die woorden blijven me altijd bij en daar wil ik ook naar handelen. Onze tijd is beperkt in het leven, leef nu! Wat wil je heel graag nog eens doen? Doe dat nu! Ontwikkel een positieve, krachtige mindset vol wilskracht, hoop en vertrouwen waardoor alles mogelijk wordt. Dat is heel moeilijk in het huidige westerse systeem, waarin je vrijheid verdwijnt en je bewustzijn van het leven geminimaliseerd wordt door de drukte van de dag.

Reisverslaafd en samen met Reisverslaafd

Ivo stak me aan door de mooie reizen die hij nog gemaakt had en ik wilde altijd nog heel graag op safari in Afrika, dus een paar maanden later reed ik tussen de leeuwen, cheeta’s, olifanten, neushoorns en heel veel ander wildlife door de Masai Mara en Serengeti van Kenia en Tanzania. Daar begon mijn reisverslaving. Toen ik terugkwam heb ik eerst mijn baas ervan overtuigd dat ik meer vakantiedagen nodig had en die heb ik ook gekregen, want de volgende trip werd gepland naar Nieuw-Zeeland.

Op mijn 30e leerde ik Chantal kennen. Chantal is Chantal, geen doorsnee dorpse vrouw, maar een vrijgevochten, pittige, avontuurlijke, mooie vrouw destijds wonende in hartje Rotterdam, met het hart op de tong. Wat bracht ons samen? Juist onze passie voor het reizen en de manier hoe we in het leven staan. Ivo, dank daarvoor!  Uiteindelijk bleken we een uitstekende match te zijn, ook al wilde niemand dat geloven. Twee verschillende persoonlijkheden die elkaar versterken doordat de zwakte van de een de sterkte van de ander is. We bleven niet met zijn tweeën, want we namen twee poezen (Kobus en Rover) en een paar jaar later werd onze vriendelijke vriend Nelson, onze hond, geboren.

Reisverslaafd over ons

Rond de wereld in 10 jaar

We reisden samen de hele wereld over en bezochten in de afgelopen 10 jaar meer dan 60 bestemmingen. Chantal werkt in het onderwijs, dus elke schoolvakantie zaten wij op dag 1 in het vliegtuig om vervolgens een dag voor de vakantie eindigde weer te landen. Ik kocht de nodige dagen bij en ben dankbaar voor mijn werkgever dat die mogelijkheid er is. Wanneer je zoveel verschillende bestemmingen bezoekt, door landschappen reist waarbij je jezelf nooit had kunnen voorstellen hoe mooi de aarde is en verschillende culturen met hun eigen geloofsovertuiging en waarden ontmoet, wordt je blik op de wereld enorm vergroot en groei je als persoon.

Afrika leerde ons wat echte armoede is. In de arme landen van Afrika lopen mensen tientallen kilometers per dag om water. Ze mogen van geluk spreken als ze dagelijks wat te eten hebben. Ze hebben geen eerlijke kans in het leven. Door dorpjes rijdend, rennen de kinderen kilometers achter je aan en ik gaf al mijn eten weg. Maar dat gebeurde bij het volgende dorpje opnieuw, hartverscheurend. Dat soort beelden blijven je altijd bij en helpt om in dankbaarheid en meer minimalistisch te leven.

Afrika leerde ons ook wat echte schoonheid van natuur is. Hier is nog ongerepte natuur en wildlife. Helaas is ook de consumptiemaatschappij hier goed bezig dit te vernietigen door het stropen van deze prachtige dieren om ze boven de haard te hangen als trofee of de Aziatische markt te dienen, doordat ze geloven dat het ivoor helende krachten heeft. Onze liefde voor dieren werd hier versterkt.

Natuur en mens
Olifanten Zuid Afrika, foto; Reisverslaafd

Azië kent ook armoede, maar hier is overwegend het boeddhistische geloof aanwezig. Ook al hebben ze niet zoveel, ze zullen je altijd uitnodigen in hun huis en ze hun laatste beetje eten geven. Het boeddhisme is meer een manier van leven, meer bewustzijn van alles om je heen, dankbaarheid en karma. Tijdens onze reizen door Azië raakten we hiermee in aanraking, wij kunnen hier als westerlingen nog veel van leren. Voor een ultieme prikkeling van je zintuigen moet je in India zijn geweest. Het is eigenlijk niet te beschrijven. Hier ontstond onze liefde voor de Indiaase keuken. Wat hier echter met name wel duidelijk werd, is dat we overbevolkt raken en dat leidt tot vervuiling. Als je langer dan een half uur door de straten van Delhi liep, sloeg de smog dermate op je adem, dat je er nog dagen van moest hoesten. Indien we hier niets aan doen, kun je India nemen als voorbeeld hoe het er straks over de hele wereld uit gaat zien.

Zuid en Centraal Amerika liet ons de pracht van de tropische regenwouden en alles dat hier leeft zien, maar ook de ongekende bouwwerken die ze duizenden jaren geleden wisten te maken. Ook hier laat de westerse maatschappij zijn sporen na. Door de expansiedrift en hebzucht naar meer werden de maya’s, inca’s en Azteken uiteindelijk allemaal uitgemoord. Daarnaast worden nu op grote schaal tropische regenwouden gekapt voor het hout, maar voornamelijk voor grond die nodig is om ons als westerlingen te kunnen voorzien van voldoende vlees. Want het vee dat wij uiteindelijk consumeren heeft ook eten nodig. Ik hield ontzettend van een goed stuk vlees, maar was me nooit bewust hoe dat op mijn bord kwam. Na me hierin te hebben verdiept besloot ik pescotariër te worden (geen vlees, wel vis).

Het midden oosten leerde ons wat vrijheid betekend. Altijd waakzaam zijn voor een plotselinge oorlog. Een gebied verscheurd door eeuwige wraak en hebzucht naar meer grond. In Jeruzalem staan op verschillende heilige gebieden militairen van de palestijnen gevechtsklaar enkele tientallen meters tegenover israëlische militairen. Dit is de hoofdstad van het geloof; jodendom, christenen en de islam leven hier dwars door elkaar heen. Dit is terug te zien in de oude religieuze gebouwen door de stad, dat levert een bijzonder plaatje op, dat je nergens anders ziet. De spanning is er altijd voelbaar, alle agressieve geloofsvormen bij elkaar. Dit deed ons beseffen dat wij ons veel beter thuis voelen bij de Boeddhistische denkwijze. Daarnaast kent de midden oosterse keuken ontzettend veel heerlijke kruidige veganistische recepten. Naast de Indiaase is de midden oosterse keuken onze favoriet. 

Jordanië woestijn
Jordanië Midden Oosten

Het liet ons de prachtige oceanen en zeeën zien vol met sealife. Van snorkelen met schildpadden tussen het koraal in de helderblauwe zee van de Caribbean tot een boottocht tussen de gigantische blue whales in de zeeën rondom Sri Lanka. Het zeeleven zorgt voor balans en zorgt ervoor dat wij kunnen leven. Echter ook hier is de mens bezig dit te vernietigen, met de overbevissing. Wij consumeren meer en meer vis. Dus worden er ook drastische vistechnieken ingezet, waarbij oceanen leeggevist worden. Bijvangst zoals onder andere haaien, schildpadden, dolfijnen dood terug de zee ingegooid worden. Deze vistechnieken zorgen er ook voor dat al het prachtige koraal afsterft door de netten die over de zeebodem alles meenemen dat ze tegenkomen. Dit veranderde mijn overtuiging en hedendaags eet ik ook geen vis meer en probeer een veganistische levenswijze aan te houden.

Sri Lanka, blue whale
Blue whale Sri lanka, Foto; Reisverslaafd

Huisje, boompje, beestje poging 2?!

Ik trouwde met Chantal in 2017, uiteraard niet in Nederland, maar op Mauritius. Er was wel enige teleurstelling maar geen verrassing vanuit familie en vrienden, want wij besloten dit met zijn tweeën te doen. We trouwden niet omdat het zo hoort, we trouwden niet met een groot feest waarvan we de helft van de gasten niet kenden en ons arm dronken, we trouwden vanuit liefde en wilde dit echt enkel samen delen, zoals we de afgelopen jaren al zoveel samen met zijn tweeën gedaan hebben.

Kernwaarden
Trouwen Mauritius 2017

Ja en dan het volgende hoofdstuk in het uitgetekende pad van het systeem; kinderen. Ons is het niet gegeven om kinderen op deze wereld te zetten. Als ik voor mezelf spreek, heb ik deze wens ook nooit zozeer gehad en ben ik blij met de extra vrijheid die ik hierdoor heb. Voor ons dus geen kinderen, wat toch onbewust een behoorlijke impact op je leven heeft, gezien je eigenlijk niet helemaal past in het systeem, dat hieromheen gebouwd is. Chantal zal over het thema kindervrij in haar blogs meer met jullie gaan delen.

We kochten een huis in Breda, midden in het centrum. Na een verbouwing, was het naar onze smaak en dachten altijd; dit is onze droomplek. We wandelden de voordeur uit en zaten op het terras, dronken koffie bij een van de vele koffiebarretjes of bezochten een van de vele winkels. Te voet was alles binnen handbereik. Een fantastische plek. Daarentegen telde ons huis 4 verdiepingen, wat dus veel te groot voor ons was, daarbij hadden we er een behoorlijke hypotheek op lopen. Zoals het meestal gaat, zei ook onze adviseur wat we maximaal konden lenen. Indien je immers maar genoeg werkte. Ik maakte promotie op mijn werk en werd business consultant. Dat hield dus in dat ik naar klanten toe moest, verspreidt over Nederland en België. Een mooi salaris en een dure leaseauto vanuit de zaak. Deze auto selecteerde ik dusdanig dat het precies binnen het budget van de werkgever paste, maximaal dus. Daarnaast kochten we de meest mooie spullen om die 4 verdiepingen van het huis te kunnen vullen. We hadden zelfs een eigen gym. En daarnaast maakten we nog steeds onze mooie reizen.

Dit alles had echter wel een behoorlijke prijs, namelijk het inleveren van mijn vrijheid. Ik werkte minimaal 40 uur in de week, maar reed ook het hele land door. Meestal waren dat dagen van minimaal 12 uur. ’s Ochtends om 6 uur weg om afhankelijk waar je moest zijn er hopelijk 9 uur te zijn. Vervolgens een volledige dag werken en meestal iets na 17 weer terug, in de file, om hopelijk tegen 20 uur thuis te zijn. Thuis tot de conclusie komend dat je mailbox nog verder vol gelopen was. Dat 5 dagen in de week.

Opnieuw de K-ziekte; leef nu!

Toen kwam de genadeklap. Mijn pa ging met pensioen op zijn 65e. Hij had heel zijn leven gewerkt en mocht nu gaan genieten van zijn welverdiende pensioen. Geniet nu maar van je vrije tijd en je familie, dat heb je verdiend, werd hem vaak gezegd. Echter had mijn pa klachten, hij was vaak moe, had een te hoge bloeddruk en een te hoog suikergehalte. Hij ging ermee naar de dokter. Deze zei dat hij moest stoppen met roken en meer moest gaan sporten. Dat deed hij ook, hij stopte met roken en ging als een gek sporten, maar er veranderde niets. Het werd erger, mijn vader was eerder een pessimist dan een optimist, dus de dokter zei op een gegeven ogenblik dat hij beter in therapie kon gaan. Vol blijven houden dat er toch echt iets niet goed was, dus toch foto’s laten maken in het ziekenhuis.

Ik was samen met Chantal Nelson aan het uitlaten en mijn moeder belde; “Je moet niet schrikken maar er zijn wat plekjes op de alvleesklier van pa ontdekt, maar dat hoeft niet per se te betekenen dat het kwaadaardig is”. Het K-woord liet ze weg, maar ik wist voldoende, niet nog een keer na Ivo. Nu was mijn pa aan de beurt. En later bleek het al zeer agressief aanwezig te zijn, ze konden er niets meer aan doen. Mijn pa, was vanaf dat moment niet meer degene zoals ik hem altijd gekend heb. Hij was helemaal in shock en zijn pessimisme hielp hem daar natuurlijk niet bij. Hij had het vanaf dag 1 meteen opgegeven. Ik bezocht hem elke dag, hij zat in zijn garage bij zijn vogelkooi met een sigaretje waarvan de as opbrandde tot tussen zijn vingers. Hij was er al niet meer. Hij wilde niets meer ondernemen en hij wilde het liefst ook zo min mogelijk bezoek. Dit was even wat anders dan wat ik met Ivo meegemaakt had. Ik wist niet goed hoe ik hiermee om moest gaan, maar bleef gewoon elke dag komen en vaak zeiden we helemaal niets. Hij takelde behoorlijk snel af, het was verschrikkelijk hem zo te zien lijden. Deze lijdensweg gun je niemand. Uiteindelijk 2 maanden na de constatering alvleesklierkanker, overleed hij door het plegen van euthanasie. Bij dat moment waren we ook aanwezig, voor hem het beste, maar het beeld dat het leven langzaam uit iemand weggezogen wordt door een spuit, blijft me altijd bij. Heel je leven hard gewerkt, mag je eindelijk met pensioen en dan sterf je 3 maanden na je pensioen.

Het heeft lang geduurd, voordat ik dit een beetje een plek kon geven, wellicht nog steeds niet helemaal. De periode na de constatering alvleesklierkanker tot zijn dood had ik liever nooit mee willen maken. In tegenstelling tot Ivo die altijd optimistisch bleef en het afscheid voor ons dragelijker maakte, was mijn pa eigenlijk al overleden na de constatering. De beelden van die periode hebben nog heel lang op mijn netvlies gestaan. Gelukkig kan ik hem nu weer meer herinneren als mijn pa voor die periode.

bart en pa
Samen met pa, proost op het leven!

Burnout klachten; het universum heeft je wat te leren

Het overlijden van mijn pa en mijn drukte op het werk lieten me uiteindelijk na 3 jaar de prijs betalen, ik kreeg burn-out verschijnselen. Wat was er met me gebeurd? Hoe kon ik nu mijn vrijheid opgeven, na alles wat ik meegemaakt had? Waarom werd ik weer meegezogen in het systeem, waarin het meer, meer, meer en de consumptiemaatschappij overheerst. Afgedwaald in de ratrace, de hebzucht van de consumptiemaatschappij, onszelf niet meer de juiste vragen stellend en bewust zijn van alles om ons heen, het doel in het leven even vergeten. Was dit wat Ivo en mijn pa me geleerd hadden? Ja, we maakten de meest schitterende reizen, maar doordat we daarnaast ook nog in luxe wilde leven ging dat ten koste van mijn vrijheid, gezondheid en geluk. 

Ik zat dus bij de dokter, die me doorstuurde naar een maatschappelijk werker die me een aantal handvatten gaf, waarmee ik aan de slag ging. Eigenlijk wist ik het allemaal al wel, maar moest er even aan herinnerd worden. Wat had ik geleerd van Ivo en mijn pa. 

– De tijd die je hebt in je leven is beperkt en je weet de einddatum niet, leef nu!
– Werk aan een positieve mindset

Deze thema’s vond ik terug in het werk van Michael Pilarczyk (mister mindset). Ik ging mediteren om meer rust te vinden en las al zijn boeken en werken. Leef jouw mooiste leven! Waarin mindset, jouw dromen en zoektocht naar geluk samen komen. Ook las ik veel over boeddhisme en minimalisme. Ik overdacht alle ervaring en kennis die we vanuit onze reizen opgedaan hadden. Ik leerde goede vragen te stellen en van daaruit juiste inzichten te krijgen. Van daaruit formuleerden we samen onze kernwaarden in het leven. Alle acties die we nemen, doen we vanuit die waarden. Vanuit die kernwaarden willen wij leven om gelukkig te zijn. We konden weer buiten de lijntjes van het systeem kleuren, doordat we in staat waren onze conditionering vanuit dat systeem, vol met verkeerde gedachten en angsten opzij te zetten en in actie te komen. Met een mindset vol hoop, optimisme, geloof, wilskracht en vertrouwen waren wij in staat alle beren op de weg te verslaan. 

Leef je mooiste leven!

We wilden onze dromen nu volgen en dus lonkte een nieuw avontuur; emigreren naar Bonaire! We verkochten ons “droom”-huis, we verkochten grotendeels al onze spullen die we eigenlijk toch niet nodig hadden. Gaven al onze kleding die we niet nodig hadden weg aan het Leger des Heils (schrik niet, dat waren tientallen vuilniszakken vol). Ik leverde mijn leaseauto in en overtuigde mijn baas ervan dat ik prima vanaf Bonaire 20 uur in de week kon werken vanaf afstand. We regelden tickets, waaronder ook voor al onze dieren. Regelden al het nodige papierwerk voor een emigratie en een woning waar ook onze dieren welkom waren. Dat alles was nog een behoorlijke uitdaging tijdens de COVID19-lockdown half 2020.

Iedereen verklaarden ons voor gek, maar wij hadden er het volste vertrouwen in dat het luchtruim eind juli weer open zou gaan. Een dag voor vertrek zaten we bij de notaris en verkochten ons huis, de dag later zaten wij met onze dieren in het vliegtuig op weg naar ons nieuwe avontuur! 

Reisverslaafd
Bonaire, leef je mooiste leven

Onze missie met Reisverslaafd

Wij leven hier nu ons mooiste leven, maar zoals je hebt kunnen lezen gaat dat niet vanzelf. Mocht jij van dit verhaal enthousiast geworden zijn en je afvragen hoe wij dit aangepakt hebben? Ben je ook op zoek naar meer vrijheid, avontuur, liefde, kwaliteit en vitaliteit in je leven? Ben je daarnaast geïnteresseerd in bestemmingen die we bezochten? Wij helpen je graag een stap verder op basis van onze ervaringen, met betrekking tot het reizen en onze lifestyle, in jouw zoektocht naar geluk. Dat is onze missie met onze website Reisverslaafd.com.

Op onze website vindt je blogs over onze lifestyle die betrekking hebben op ons verhaal. Denk daarbij aan onder andere mindset, onze kernwaarden, het vinden van geluk, minimalisme, veganistische lifestyle, kindervrij leven en nog veel meer. Daarnaast combineren we dit met al onze reizen die we gemaakt hebben en nog gaan maken. Daarover vind je de nodige blogs en foto’s terug met betrekking tot onze bestemmingen. Veel leesplezier!

Hartelijke groet, 

Bart